اوایل ازدواجمون بود سر یه ندونم کاری باهاش قهر بودم . قطعا تقصیر خودم بود ولی غرورم

اجازه نمی داد که عذر خواهی کنم . حالا این موضوع مهمو چه جوری بهش بگم؟

 کاش می دونست آخه داره میره . اون می خواد بره ماموریت کاش نمی رفت.

دلم شور میزنه .آخه اگه براش اتفاقی بیوفته چی! کاش می دونست شاید نمی رفت

بهش گفتم نرو ما فردا شب مهمون داریم آخه جواب اونارو چی بدم

بهم گفت: الان چه وقت مهمونیه ؟ تولد من که گذشته . تولد تو هم که نیست . به سالگرد ازدواجمونم

که خیلی مونده !

کاش غرورم اجازه می داد و بهش می گفتم این مهمونی به خاطر چیه .

بهش گفتم اون کتی رو که برای نامزدی واست گرفتمو بپوش خیلی بهت میاد

گفت: مگه دارم میرم عروسی ؟! یه ماموریت کاریه . لازم نیست خیلی تیپ بزنم .

اینو گفت و رفت. منم واستادم نگاش کردم . یه لحظه برگشت دوباره نگام کرد . انتظار خداحافظی ازم

داشت اما غرورم اجازه نداد و محکم درو روش بستم .

آخ خدایا من با عشقم چیکار کردم ؟ حتی نتونستم برای آخرین بار ازش درست خداحافظی کنم

اون بدون خداحافظی واسه همیشه از پیشم رفت . ای کاش می دونست شاید نمی رفت .

حالا من موندم و اون کتی که بهش گفتم بپوش . با تمام وجودم کتشو بغل کردم و بوش کردم .

انگار توی جیبش یه چیزیه! وای یه جعبه ی انگشتر یه انگشتر با نگین قرمز !

وای خدای من ببین روی جعبه چی نوشته ...

" مامان شدنت مبارک عزیزم "

خوشحال باش ....